newsletter-logo
newsletter-close

Naar Andorra 2007

  • previous production
  • next production

Een geëngageerde voorstelling waarin tekst en beweging en het gebruik van videobeelden (van Auschwitz) naadloos in elkaar overvloeien met 18 STAP acteurs op de scène. Een voorstelling die de mythe van een eigen identiteit doorprikt en ons meeneemt op de rollercoaster van vooroordelen, stigma’s en collectieve zinsverbijstering. Een podium om hun eigen verhaal te vertellen maar ook dat van andere stervelingen. Verhalen uit de theaterliteratuur van de Grieken tot nu. Ditmaal kiezen we voor “Andorra” van Max Frisch.Het lijkt onvermijdelijk. En ook wij kunnen er niet meer omheen. Theater Stap geeft al 20 jaar een stem aan mensen met een verstandelijke handicap. Na voorstellingen als “de opgezette vogel” (Pirandello) en “Woyzeck” (Büchner) reikt artistiek leider Marc Bryssinck weer een kopbreker aan voor de ganse spelersgroep. Naar goede gewoonte nemen ze voor zo’n straf materiaal een jaar de tijd.
De auteur wil liever niet dat we teveel investeren in decor of kostuums.  Dan is de keuze snel gemaakt. Dan besteden we ons geld aan een reis naar Auschwitz. Want of u het nu wil of niet.  Wij vinden onszelf wél goed geplaatst om hier iets over te vertellen. Onze lotgenoten zaten een halve eeuw geleden ook op de foute trein.
En ditmaal mag u mee.

tijdlijn

Naar Andorra speelde 19 keer in Vlaanderen tussen oktober en december 2007.

credits

Regie : Marc Bryssinck

Vormgeving : Johan Daenen

Kostuums : Anne-Marthe Zomer

Licht : Harry Cole

Choreografie : Klaus Jürgens

Video : Filip Lenaerts

Spel :

Liesbeth De Hertogh

Guy Dirken

Kathleen Frison

Seppe Fourneau

Jan Goris

Peter Janssens

Luc Loots

Annelies Mertens

Erna Roefs

Nancy Schellekens

Catherine Springuel

Leen Teunkens

Els Van Gils

Peter Van Lommel

Nadine Van Miert

Rik Van Raak

Gert Wellens

in de pers

DE PIJN VAN HET GETOLEREERD ZIJN

Mark Cloostermans, De Standaard, 20/10/2007 2007

"... Bij Theater Stap is men terecht trots op de keuze voor Naar Andorra. De acteurs wisten nauwelijk iets over Auschwitz, hoewel mensen als zij tijdens de oorlog evengoed op de doodstreinen werden gezet. ... De regisseur Marc Bryssinck opteert voor veelvormigheid: acteren, vertellen, video, choreografie. Er is het enigzins hoekige, correcte spel van de acteurs. Op de achterste wanden worden veelbetekende tekstflarden geprojecteerd. Bryssinck zelf rijgt de scènes aan mekaar met een zalvende vertellersstem. In videofragmenten zien we hoe de personages letterlijk hun handen in onschuld wassen. En dan zijn er de woordeloze, haast rituele groepsscènes: het aanleggen van een treinspoor of het afgeven van zoenoffers aan de (uiteindelijk toch binnengevallen) bezetter. Naar Andorra hangt, juist door zijn veelvormigheid, als los zand aan elkaar. ... Toch weet de voorstelling op haar sterkste momenten (de klaag-zangen uit verschillende culturen, de pijnlijk drammerige herhaling van sommige zinnen) te raken. Naar Andorra telt enkele schrijnende scènes, en is daardoor veel meer dan een instructief geschiedenislesje. Verdraagzaamheid (sic) is, helaas, van alle tijden."

THEATER STAP OVERTREFT ZICHZELF

Dominique Piedfort, Gazet van Antwerpen, 20/10/2007 2007

"Met de jongste productie Naar Andorra gaat Theater Stap uit Turnhout de uitdaging wel erg direct aan. In het verhaal waarin jodenvervolging de rode draad vormt, is Auschwitz nooit veraf. In andere tijden, op andere plaatsen, deelden de verstandelijke gehandicapte acteurs allicht hetzelfde lot. Kortom, de lat lag voor hen deze keer tamelijk hoog. Of Theater Stap daar tijdens de première, donderdagavond in thuishaven De Warande, over geraakte? Met verve. Andorra van de Zwitserse auteur Max Frisch vormde de basis. In een idyllisch staatje valt alle verdraagzaamheid weg wanneer de jood Andri zich er wil integreren. De gespannen sfeer neemt toe wanneer de oorlogszuchtige en jodenhatende 'zwarten' Andorra dreigen binnen te vallen. "Wat nu maagdelijk wit is, wordt straks bloedrood", voorspelt een legioensoldaat. Los van alle vooroordelen denk je aanvankelijk dat dit iets te zware kost lijkt voor de cast van Theater Stap. Misschien daarom dat het gezelschap als voorbereiding niet alleen naar de joodse gemeenschap in Antwerpen, maar ook naar Auschwitz trok. Inleefreizen die donderdagavond op de planken duidelijk vruchten afwierpen. Het publiek bleef muisstil, af en toe weerklonk een wat ongemakkelijke lach. Want wat moet je met een schattige mongool die in de huid kruipt van een SS'er? Meer zelfs, via beeldschermen die switchen tussen maagdelijk wit en bloedrood werd regelmatig een ferme sneer de zaal ingeslingert à la "als het over geld gaat, zijn we allemaal joden." En een beklemmende finale kreeg een climax via een filmpje over de trip naar Auschwitz. Wat daarna volgde, was alleen nog een staande ovatie. Niet omdat het zo hoort tijdens een première, maar omdat het simpelweg moest.