newsletter-logo
newsletter-close

Tussenbeide 1987

  • previous production
  • next production

Wij vinden in het archief van Theater Stap geen flyer of programmaboekje van deze  voorstelling. Als iemand deze nog ergens zou vinden, zouden wij die zeer graag kunnen inzien.

tijdlijn

Het stuk ging op toernee en speelde voorstellingen in Vlaanderen en Nederland en in Parijs en Berlijn.

"Tussenbeide" werd in 1988 herwerkt tot "United Artists". Het 19 koppig orkest "De Nieuwe Muziekgroep" o.l.v. Mark De Smet speelde de live muziek. Deze herwerking speelde ondermeer op het Festival van Vlaanderen.

credits

Regie: Greet Vissers en Erik Wouters

Muziek: Piet Slangen, Marc Bryssinck en Flor Verschueren

Licht: Eric Decort   

Fotografie: Harrie Timmermans

Cast:
16 Stap-acteurs

Carlon Fonteyn

Fien Sulmont

Flor (klavier)

Piet (klavier)

Marc (sax)

 

in de pers

Brabants Dagblad 1988

Het is soms ontroerend om te zien hoe de spelers helemaal opgaan in hun spel en pas ophouden als de muziek hen daartoe dwingt. Het is een eerlijk spel vol spitsvondigheden die ze telkens weer ter plekke verzinnen.

De Gentenaar 1987

Tussenbeide is een zeer goede voorstelling met pakkende beelden en esthetische wendingen. Zelden zag ik een voorstelling die met zoveel rust is opgebouwd en zo gemakkelijk overgangen maakt. De spelers stralen zelfbewustheid uit, kennen hun plaats, het speeltempo, de rol van de medespelers. In die wetenschap wordt samen gespeeld, met veel liefde voor het medium theater en voor elkaar.

De Morgen 1987

In Tussenbeide werd ervoor gekozen om de grens tussen realiteit en fictie, tussen 'normaal' en 'vreemd' aan het wankelen te brengen. De confrontatie tussen licht, spiegels en repetitieve muziek zorgt voor een merkwaardig soort theater. Metaforen die het zogenaamd normale kijken raak in vraag stellen.

C.o.d.B 1987

In Tussenbeide werd ervoor gekozen om de grens tussen realiteit en fictie, tussen 'normaal' en 'vreemd' aan het wankelen te brengen. Daarom worden de spelers functioneel en niet ondanks alles overdadig op het podium gezet. Het podium staat vol spiegels, maar eerder dan een beeld te reflecteren, blijken ze plots doorzichtig, reflecteren ze elkaar, maken ze verschuivende beelden van spiegelbeeld en weerspiegelde acteurs. Mooie metaforen, die het zogenaamd normale kijken raak in vraag stellen. De konfrontatie tussen licht, spiegels en repetitieve muziek zorgt voor een merkwaardig soort theater.