newsletter-logo
newsletter-close

Donkisjot 2006

  • previous production
  • next production

Inspiratie en thematiek:

Don Quichot, de man die zich onbesuisd in het ridderdom katapulteert en Oblomov, de man die ervan droomt zich ooit eens volledig aan iets te kunnen geven maar zijn bed niet uitraakt zijn elkaars tegenpolen en vormen de inspiratiebronnen. De ene droomt de beleving, de andere beleeft de droom.

In wezen raakt de voorstelling een aantal tijdloze en tegelijk zeer actuele reflecties over de verantwoordelijkheid, de positie die de acteur, theatermaker, artiest wel of niet inneemt. Is de nar de enigste die de waarheid kan spreken of is de nar in de eerste plaats een entertainer ?  Kan een artiest een maatschappelijke verandering op gang brengen en dient hij zijn kunst dan hieraan te wijden of dient een artiest weg te blijven van de politieke forums ?

We verheerlijken zelf soms het zinloze, het niet-blijvende, het onbruikbare karakter van onze toneelkunst en doen we dat dan omdat we zelf de futiliteit ervan inzien ? Ondanks de honger in de wereld, de bedreigingen door gewelddadige groeperingen, de planeet die zienderogen verziekt blijven wij bezig met het organiseren van een spel dat wij willen spelen voor en met een publiek. En dit organiseren en ontwikkelen van dit spel doen wij met een verschrikkelijke overgave. We smijten ons met risico voor lijf en leden, we lijken geen andere keuze te hebben. 

Als kinderen gaan we op in een illusie die de hele wereld lijkt te overspannen. Stap-spelers hebben in hun acteren een ontwapenende eerlijkheid, naïviteit, kinderlijkheid bewaard.  Van Picasso tot Stravinsky, vele kunstenaars bleven hun hele leven op zoek naar de ogen en de impulsiviteit van een kind.  Het kinderlijk geloof in de waarheid  van het spel en de zoektocht van de kunstenaar naar de waarachtigheid  in zijn werk en leven. De meest doorleefde realiteit is die van de verbeelding.

Don Quichot is een monument, een icoon, bigger than life, en tegelijkertijd  herkenbaar  en kwetsbaar,  een mens naar ons hart. Don Quichots fascinatie voor de heraldiek van de dolende ridder wordt door zijn omgeving op hoongelach onthaald.  Hij staat met zijn schoonheidsidealen buiten de tijdsgeest.  Hij weet dit maar al te goed.  Hij beseft zelfs dat je een beetje gek moet zijn om zo’n onderneming aan te vatten , maar liever een excentrieke zonderling die leeft naar wat hem in vervoering brengt dan een aangepast individu zonder passie, zonder verhaal.  ... ‘Maar’ zei Sancho, ‘ wat wil U Ed. dan eigenlijk in dit van God en alle mensen verlaten oord gaan uitvoeren ?’ ‘Heb je dan nog niet begrepen’, antwoordde Don Quichot, ‘dat ik het voorbeeld van Amadis volgen wil en hier den wanhopige, den waanzinnige en den razende wil spelen, om tegelijkertijd de voetstappen van den dapperen Roeland te volgen, toen hij bij de bron de bewijzen vond dat de schone Angelica een onvertogen daad had bedreven met Medoro (....)’ ‘Het lijkt mij zo’ zei Sancho, ‘dat de ridders die dat soort dingen deden, reden en oorzaak hadden voor die dwaasheden en penitenties; maar wat voor reden heeft U Ed. om de gek te spelen ? (....) ‘Dat is juist het fijne van de zaak’, antwoordde Don Quichot, ‘en hier ligt de verhevenheid van mijn bedrijf; want wanneer enig dolend ridder met reden krankzinnig wordt, steekt daar niet de minste verdienste in: het gaat er om dat ik krankzinnig word zonder enige aanleiding, ten einde mijne vrouwe te doen beseffen, dat als ik zo gek wordt zonder,  ik nog veel gekker zou kunnen worden met reden.’ ...

Concept en proces :

Het basisidee is om alle rollen te verdubbelen. Stapspelers gaan meer voor beeld en beweging.  Hun alter ego’s, de valide acteurs komen terecht in een verbaal steekspel. Op die manier kunnen Stapspelers door hun actie de tekstspelers inspireren. Omgekeerd kan de valide acteur de Stapspeler verbaal beïnvloeden.  Binnen dit concept wordt zoveel mogelijk vrijheid gecreëerd waardoor de inspiratie van het moment op de eerste plaats komt.

In dit opzet zou vooral vanuit het samenspelen een voorstelling gevonden moeten worden. In tegenstelling tot voorgaande Stapproducties waar vooral regisseurs met de spelersploeg tot een voorstelling kwamen, vertrekken we hier meer vanuit een collectief van valide en mindervalide acteurs en muzikanten. De acteurs gooien zich 5 maanden in een bad van absurdisme en slapstick zonder die schone lijn van verlangen en onvolkomenheid uit het oog te verliezen.

Cast :

Gastmuzikanten en -acteurs zijn jong en opmerkelijk bezig bij verschillende gezelschappen/orkesten als: De Kakkewieten, Olympique Dramatique, El Tatoo del Tigre, Bronks ….. De acteurs van dienst zijn : Stijn Van Opstal, Geert Van Rampelberg, Koen de Graeve, Ariane Van Vliet en Wouter Hendrickx. De muzikanten : Stoffel Verlackt , Bert Huysentruyt, Jonas Van den Bossche, Marc Bryssinck En we wagen een poging om ook minder validen bij die uitvoering te betrekken.

We staan dus met 18 vertolkers op de scène. Ach hoe dwaas zijn we zelf.  En wat voor avontuur gaan wij tegemoet ?

tijdlijn

Donkisjot ging in première in februari 2006, toerde gedurende 2 maanden in Vlaanderen en speelde 32 keer voor 8.065 toeschouwers. De dernière speelden we op een festival in Marokko.

credits

Muzikanten:
Stoffel Verlackt Bert Huysentruyt Jonas Van den Bossche Marc Bryssinck

Kostuums: Inge Büscher

Vormgeving: Michiel Van Cauwelaert

Techniek: Erick Clauwens Bob Cornet

Fotografie: Maarten Vanden Abeele

Acteurs:
Stijn Van Opstal

Geert Van Rampelberg

Koen de Graeve

Ariane Van Vliet

Wouter Hendrickx

Guy Dirken

Ann Dockx

Seppe Fourneau

Jan Goris

Peter Janssens

Nancy Schellekens

Cathérine Springuel

Peter Van Lommel

Rik Van Raak

 

in de pers

Radio 1 - Pol Arias - 6 februari 2006 2006

"In het boek van Cervantes vecht Don Quichotte met paard en zwaard tegen windmolens. In donkisjot van Theater Stap in Turnhout is hij blijkbaar nog altijd een dolende ridder, maar wel in een totaal andere omgeving." "Ja. want hier belandt hij midden in een circus. Hij komt zelfs niet met een paard aangereden, maar hij vaart het podium op in een boot samen met zijn knecht Sancho. Meteen al duiken de misverstanden op. terwijl die circusartiesten nochtans de voorstelling heel goed voorbereid hadden - want helemaal in het begin zien we hoe het decor en de belichting worden opgebouwd en zelfs goocheltrucs worden uitgetest. Het is leuk om mee te gluren in de coulissen van het-hier toch wel- spektakelbedrijf." "Ja, je ziet dus dat er heel veel gebeurt achter de coulissen ?" "Wel. het is een echt bedrijf, want ze staan er met velen hé, met zelfs een echt orkest. Hier zijn kosten noch moeite gespaard - bijna met twintig zijn ze. Sommigen komen van groepjes als Olympique Dramatique en van de Kakkewieten, maar de echte sterren die komen toch wel degelijk van Theater Stap zelf. Bijna twintig jaar brengen daar mentaal gehandicapten theater, met succes, zodat gebeurt dat andere gezelschappen een beroep doen op hun medewerking. Dat was bijvoorbeeld al het geval bij Het Toneelhuis, dat voor deze voorstelling trouwens coproducent is. "Ja, het is wel de eerste keer, denk ik, dat Theater Stap werkt zonder regisseur ?" "Ja, want tevoren waren het altijd totaal verschillende gastregesseurs, zelfs choreografen met hen aan het werken gaan.Nu, voor de eerste keer is er gewerkt, inderdaad, zonder regisseur. Een klein wonder dat al die verschillende mensen samen zo'n fantasierlijke voorstelling kunnen neerzetten. Ik geef het toe,aanvankelijk komt het allemaal wat chaotisch over, maar het is zo gewild.Zelfs ook een vals einde dat voor verwarring zorgt, ook dat is geestig : hoe je voordurend op een verkeerd been geplaatst wordt. En dat past eigenlijk perfect bij een figuur als donkisjot. Voila, dat is het ook, moeilijk is het niet fictie van werkelijkheid te scheiden, euh, in zijn hoofd, en dat is ook het thema van deze voorstelling, bijna super... ongeveer de hele voorstelling door, met circusacts die geen echte acts zijn,met een donkisjot die niet beseft dat het spel van artiesten geen echt spel is en zelfs optredens van de mentaal gehandicapten zelf die hierin ook een dubbele gelaagheid meekrijgen. Ik was verrast van durf en lef in deze voorstelling , van de eerlijkheid en het niet verbloemen van de toch wel gevoelige werkelijkjheid." "En je zei daarnet ook een voorstelling met veel fantasie?" "Ze barst van fantasie met een geweldig decor van Michiel Van Cauwelaert, met werkelijk sublieme kostuums, je geraakt er gewoonweg niet op uitgekeken van Inge Büsscher, met spetterende muziek, met acteurs die je doen gieren van het lachen en inderdaad duidelijk is dat ''ridderkul'' want zo noemen ze het, rijmt met ridicuul. Acteurs die,en dat is dan weer de zotten ontroeren, zichtbaar plezier hebben aan al die kunstjes - die zoals met vallen en opstaan, nu eens met ernst. dan weer met guitigheid, ons anderhalf uur hebben laten zien. Het is een voorstelling met een optimistisch luik."